به گزارش سراج24، تیم ملی شنای کشورمان متشکل از محمد بیداریان، افشین عسگری، جمال چاوشیفر، امیر محمد شجاعیفر، آرشام میرزایی و احمدرضا جلالی بدون سرمربی در رقابتهای شنای چهارمین دوره مسابقات آسیایی داخل سالن (اینچوئن – کره جنوبی) شرکت کرد و برخلاف دوره گذشته این بازیها بدون کسب مدال به کشور بازگشت. در این رقابتها محسن رضوانی سرپرست فدراسیون، محسن سمیع زاده دبیر و مدیر فنی و فرشاد کرمی به عنوان مربی این تیم را همراهی می کردند .
در پایان این دوره از مسابقات شناگران کشورمان تنها با چهار بار راهیابی به فینال مسابقات و4 بار جایجایی رکورد در 2 ماده 50 و 100 متر کرال پشت توسط جمال چاوشیفر به کار خود پایان دادند. این در حالی است که با توجه به حضور مسئولانی از جنس این رشته در راس فدراسیون شنا از ورزشکاران این رشته نتایجی بسیار بهتر و ارزشمندتر انتظار می رفت.
محسن رضوانی و محسن سمیع زاده سرپرست و دبیر فدراسیون که خود از قهرمانان اسبق و ملیپوشان واترپلو و شنای کشور بودهاند تا قبل از رسیدن به مسئولیت همواره در صف منتقدان مسئولان گذشته این فدراسیون بودهاند اما اکنون که این صندلی و این مسئولیت سنگین بر دوش خودشان است صد افسوس که شنا همچنان سیر نزولی را طی می کند.
نگاهی به گذشته و مرور مسابقات آسیایی ماکائو گواه این واقعیت است که مسئولان تیم ملی در روند بهبود این تیم کوچکترین تاثیر مثبتی بر جای نگذاشتهاند. ورزشکاران کشورمان در مواد 50 متر آزاد (محمد بیداریان)، 100 متر قورباغه (آرشام میرزایی و امیر محمد شجاعیفر) و 50*4 متر مختلط تیمی با حریفان خود به رقابت پرداختند که نتیجه این مبارزات تنها جابجایی چند رکود ملی و داخلی بود که در مقایسه با گذشته نمی تواند کارنامه قابل قبولی محسوب شود. جالب اینکه مسئولان فدراسیون به جای پذیرفتن عملکرد ضعیف خود در اظهار نظری تامل برانگیز نتایج تیم ملی را شایسته و قابل قبول عنوان میکنند. شناگرانی که به همراه کادر فنی تنها توریست هایی بودند که هیچگونه دستاورد تازهای برای شنای ایران نداشتند و با این توجیه که تنها سه ماه فرصت آماده سازی در اختیار داشتیم از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنند.
شنای کشورمان بعد از برکناری امیر حسین آیت الهی و آغاز دوران سرپرستی غلامرضا جعفری با حضور خشایار حضرتی در مقام سرمربیگری این تیم، بار دیگر احیا شد تا کار خود را از سر بگیرد، اما اعمال نظرات کارشناسی مسئولان وقت فدراسیون که در آن زمان در مقام دبیر و مدیر اجرایی حضور داشتند بار دیگر این ورزش را به قهقهرا برد. با نظر مستقیم آنها «یورگ وویت» مربی آلمانی شنا که از قهرمانان اسبق المپیک بود به ایران دعوت شد تا هدایت تیم ملی شنا را بر عهده بگیرد. کارشناسان شنای کشور که به دیربازده بودن این ورزش از پیش آگاه بودند با توجه به نارضایتی خشایار حضرتی و از دست دادن وی تیم ملی را به یورگ آلمانی سپردند که بعد از پنج ماه به دلیل هزینه بالای دستمزدش با وی قطع همکاری کردند. در همین زمان بود که شنای ایران هم حضرتی را از دست داد و هم وویت آلمانی را و تیم ملی بدون سرمربی به کار خود ادامه داد.
این در حالی بود که آقایان پیش از آن با سرمربی ایتالیایی تیم ملی واترپلو «پائولو مالارا» به دلیل نداشتن بودجه کافی خداحافظی کرده بودند، اما بدون توجه به مسائل مالی با دعوت از مربی آلمانی برای شنا و از دست دادن سرمربی ایرانی تیم ملی را به نابودی کشاندند.
نتایج ناگوار تیم ملی شنا در اینچئون
اکتفا کردن به کاهش رکوردهای بازیهای داخل سالن دیگر برای شنای کشور راضی کننده نیست و نمی تواند دستاورد قابل اعتنایی محسوب شود چرا که شنای ایران پیش از این به فینال بازیهای آسیایی رسیده و مدال طلای 50 متر قورباغه بازیهای ماکائو را بدست آورده است .
جابهجایی رکود ملی در جای خود اهمیت دارد اما باید این را نیز در نظر داشت که ورزشکاران دیگر کشورها نیز نایستادهاند تا ما به آنها برسیم. شناگران آسیایی نیز هر روز رکوردهای خود را کاهش میدهند و از رکوردهای جهانی سبقت میگیرند و این در حالی است که ما فقط هراز چند گاهی رکوردهای دست نخورده خودمان را چندصدم ثانیه کاهش میدهیم. آنچه مهم است بهبود رکوردهای داخلی نیست، بلکه فاصله ما تا رکوردهای آسیایی و بین المللی است و این امر بدون برنامه ریزی مناسب و بلند مدت امکان پذیر نیست.
کارشناسان این رشته بهتر از هر کسی می دانند که در شنا برای کاهش هر صدم ثانیه باید کیلومتر ها شنا کرد و با از دست دادن هر جلسه تمرین شناگران هفته ها از روند پیشرفت عقب میمانند. با این اوصاف بهتر است از مسئولان فدراسیون سئوال شود در حال حاضر چند نفر در اردوی متمرکز و برنامه های بلند مدت تیم ملی شنا حضور دارند.
به نظر میرسد فدراسیون شنا فاقد برنامه ریزی مدون و بلند مدت است و به همین جهت تنها حضور در رویدادهای آسیایی و جهانی به فرصتی برای گشت و گذار و جهانگردی آقایان تبدیل شده است و این شنای کشور است که در این نابسامانی متحمل خسارتهای جبران ناپذیر می شود.
نگاهی به ویتنام و ماکو گواه عقب گرد شنای ایران
با نگاهی به مسابقات داخل سالن ماکائو در سال 2007 به خوبی بیانگر عقب گرد و پسرفت شنای کشور است. سالی که محمد علیرضایی قبل از کسب ورودی المپیک موفق به کسب مدال طلای همین مسابقات داخل سالن آسیا در ماده 50 متر قورباغه شد. در آن زمان آقایان در رسانهها نقد کردند که تنها یک مدال؟ و یا اینکه وقتی ماده 50 متر اصلا در لیست مواد المپیکی شنا نیست، کسب مدال طلا چه اهمیتی دارد.
خوب به خاطر داریم که دیری نگذشت علیرضایی ورودی المپیک 2008 پکن را نیز کسب کرد و حالا دریغ از همان یک مدال!...
در سومین دوره بازیهای داخل سالن آسیا- ویتنام نیز شناگران کشورمان در تمامی مواد (به غیر از کرال پشت) به مرحله فینال راه پیدا کردند و در مواد 100*4 متر مختلط تیمی و 100*4 متر آزاد موفق به کسب مدال نقره و برنز شدند، با این اوصاف نتایج شنای چهارمین دوره مسابقات آسیایی داخل سالن- اینچئون در مقایسه با گذشته کاملاً دور از انتظار و غیر قابل باور است.
جالب این است که مسئولان وقت فدراسیون پس از برکناری وحید مرادی از راس کار در کنار هر چهار سرپرست فدراسیون حضور پیدا کردند و از نظرات کارشناسی شان فدراسیون را بهرهمند ساختند و تاکنون نیز سنگر را حفظ کردهاند. اما واقعا با وجود این آقایان چرا باز هم شنا در حال غرق شدن است؟ در این باره بازهم خواهیم نوشت.
